Mostrar mensagens com a etiqueta Celso Emílio Ferreiro. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Celso Emílio Ferreiro. Mostrar todas as mensagens

17.10.14

Celso Emilio Ferreiro (Epitáfio sem sarcófago)





EPITAFIO SIN SARCÓFAGO



Existen monumentos al soldado desconocido
pero nadie se acuerda del labrador que labra la tierra
en el campo donde nació el soldado desconocido,
ni del obrero que construyó la casa
donde vivió el soldado desconocido,
ni de la madre que parió un niñito rubio
que después llegó a soldado desconocido,
ni del poeta que canta, muriéndose de asco,
para que en el mundo no haya soldados desconocidos.


Celso Emilio Ferreiro

[Escomberoides]



Há monumentos ao soldado desconhecido
mas ninguém se lembra do agricultor que lavra a terra
no campo onde nasceu o soldado desconhecido,
nem do operário que fez a casa
onde viveu o soldado desconhecido,
nem da mãe que pariu um rapazinho ruço
que depois veio a ser soldado desconhecido,
nem do poeta que canta, morrendo de asco,
para não haver no mundo soldados desconhecidos.


(Trad. A.M.)

.

4.4.13

Celso Emilio Ferreiro (O hórreo)





O HÓRREO



Daquil perdido Edén soio me queda,
na néboa da memoria, un hórreo.
Un mundo, ¡tan inorme!,
nas tépedas tardiñas do outono.

Alí o fogar, alí a oficiña,
alá o teatro i os cómicos.

Alí navigaciós e viaxes,
alá cantigas e contos.

Brincaba a ser un home sin sabere
que era moi triste aquil meu xogo.

Todo pasóu. A vida
foi polo tempo dando tombos.

De todo me esquecín. Soio me lembro
daquil Edén, na sombra daquil hórreo.


CELSO EMILIO FERREIRO
Longa noite de pedra
(1962)


[Un poema cada dia]

.

19.4.12

Celso Emilio Ferreiro (A criança)






EL NIÑO




Había un fuego encendido
en la casa de los abuelos.
Ahora comprendo bien
que el fuego éramos nosotros.
El padre contaba una
historia de miedo.
La madre, sonreía, pues
la historia no era cierta.
Afuera, en los caminos,
refunfuñaba el cierzo.
Una hermana preguntaba
por los pobres de Cristo.
El viento de nieve
golpeaba la llanura.
¿Dónde están esta noche
los que no tienen casa?
El bosque era un misterio
rumoroso y lejano.
El hermano más pequeño
preguntaba callado.
Ahora es ya un hombre,
y sigue preguntando.


Celso Emilio Ferreiro


[El dia en que Peter Pan empeçó a envejecer]






Havia uma fogueira acesa
em casa dos avós.
Agora vejo eu bem
que a fogueira éramos nós.
O pai contava uma
história de medos.
A mãe sorria, pois
a história não era verdade.
Lá fora, nos caminhos,
resmungava a ventania.
Uma irmã perguntava
pelos pobres de Cristo.
O vento de neve
agredia a planície.
Onde estão esta noite
os que não têm casa?
O bosque era um mistério
rumoroso e distante.
O irmão mais miúdo
perguntava calado.
Agora é já um homem,
e continua a perguntar.


(Trad. A.M.)

.

1.6.11

Celso Emilio Ferreiro (Libremente)






LIBREMENTE





Nós queríamos libremente
comer o pan de cada día. Libremente
mordelo, masticalo, dixerilo sin medo,
libremente falando, cantando nas orelas
dos ríos que camiñan pra o mar libre.
Libremente, libremente,
nós queríamos somente
ser libremente homes, ser estrelas,
ser faíscas da grande fogueira do mundo,
ser formigas, paxaros, miniños,
nesta arca de Noé na que bogamos.
Nós queríamos libremente surrir,
falarlle a Dios no vento que pasa
-no longo vento das chairas e dos bosques-
sin temor, sin negruras, sin cadeas,
sin pecado, libremente, libremente,
coma o aire do mencer e das escumas.
Coma o vento.
Mais iste noso amor difícil rompeuse
-vidro de soño fráxil-
nun rochedo de berros
e agora non somos máis que sombras.



Celso Emilio Ferreiro



[Marcelo Leites]


.

16.11.10

Celso Emilio Ferreiro (O profeta)






O PROFETA



Pouco antes de morrer
dixo-lhe ao povo:

Deus che dea ira
que paciência tens de avondo.


Celso Emilio Ferreiro






Pouco antes de morrer
disse ele ao povo:

Deus te dê ira,
que paciência tens cabonde.



(Trad. A.M.)

.

25.5.10

Celso Emilio Ferreiro (Longa noite de pedra)






LONGA NOITE DE PEDRA





O teito é de pedra.
De pedra son os muros
i as tebras.
De pedra o chan
i as reixas.
As portas,
as cadeas,
o aire,
as fenestras,
as olladas,
son de pedra.
Os corazós dos homes
que ao lonxe espreitan,
feitos están
tamén
de pedra.
I eu, morrendo
nesta longa noite
de pedra.



Celso Emílio Ferreiro

.

23.11.09

Celso Emilio Ferreiro (O reino)









O REINO




No tempo aquil
cando os animales falaban,
decir libertá non era triste,
decir verdá era coma un río,
decir amor,
decir amigo,
era igual que nomear a primavera.
Ninguén sabía dos aldraxes.



Cando os animales falaban
os homes cantaban nos solpores
pombas de luz e xílgaros de soños.
Decir teu e meu non se entendía,
decir espada estaba prohibido,
decir prisión somente era unha verba
sin senso, un aire que mancaba
o corazón da xente.



¿Cando,
cando se perdeu,
iste gran Reino?



Celso Emílio Ferreiro





18.5.09

Celso Emílio Ferreiro (Monólogo do velho trabalhador)








MONÓLOGO DO VELLO TRABALLADOR





Agora tomo o sol. Pero até agora
traballei cincoenta anos sin sosego.
Comín o pan suando día a día
nun labourar arreo.
Gastei o tempo co xornal dos sábados,
pasou a primavera, veu o inverno.
Dinlle ao patrón a frol do meu esforzo
i a miña mocedade. Nada teño.
O patrón está rico á miña conta,
eu, á súa, estou vello.
Ben pensado, o patrón todo mo debe.
Eu non lle debo
nin xiquera iste sol que agora tomo.
Mentras o tomo, espero.




Celso Emílio Ferreiro




Fontes: CTV (longa noite de pedra) / Wikipedia / Colóquio/Letras (perfil) / BVG (bio+antologia)